Чӣ як малламуй шањдбори шањдбори ва дилчасп сайд. Ман худам як соати пур аз куннилингус кардан ба чунин духтар новобаста аз он ки забонам чӣ арзиш дорад, зид нестам. Шарики вай чунин дастгоҳи калон надорад, ки аз он шаҳодат медиҳад, ки духтар дар бораи ӯ ғамхорӣ мекунад ва ӯ ӯро танҳо барои алоқаи ҷинсӣ истифода намебарад. Афсӯс, ки саҳнае, ки ӯ дар рӯи вай меояд, хеле кам нишон дода шудааст, ман мехостам бубинам, ки вай бо нутфа чӣ кор хоҳад кард.
Танҳо чашмони брюнетка синну солашро мебахшад - кас таҷрибаи зиёд эҳсос мекунад ва ҷисм ҷавон аст, ҳатто бо синаи рост истодааш намегӯӣ, ки ӯ чунин писари калонсол дорад. Тамошои модари фирефтаи ӯ бештар ҷолибтар буд. Ҳаракатҳо, ишораҳо бо баданаш - дар ин ҳолат вай ба ҳар касе, ки солҳо ҷавонтар буд, оғоз хоҳад кард. Ва ҳатто бештар аз он дар худи ҷинс, вай барои ҳар каси дигар мувофиқ буд. Ақл, гарм, гарм. Дар як калима — баркамол.
Тааҷҷубовар пурдарахт хари дар ранги хурди зан, инчунин албатта ҷалб фавран ба кор вай дар мақъад! Чунин ранг фавран онро ба вуҷуд меорад, ин як намуди физикии аксентии хос аст. Ман танҳо бо лабия намефаҳмам, зеро онҳо хеле дароз карда шудаанд, ин ғайриимкон аст! Дар омади гап, мақъад ӯ пас аз алоқаи ҷинсӣ мисли нақби роҳи оҳани бозича аст. Аммо ин зани ҷавон чӣ таҷрибаи ҷинсӣ дорад, танҳо боварибахш нест!